Hoe ver ga je?

ghanian-women

Na een emotionele dag donderdag met bezoek aan Cape Coast Castle waar de gevangen Afrikanen op mensonterende wijze werden opgeslagen, leek het mij handig eens te vertellen over wat ik in deze dagen heb geleerd over de manier waarop mensen in Afrika (Ghana) met dingen omgaan.

Om een voorbeeld te noemen, de prijzen zijn op veel plekken geen vaste tarieven. Een bronzen armband die ik mooi vond bijvoorbeeld koste eerst 25 Ghanese cedis, na een heleboel afdingen werd het 15 en iemand anders die beter kon onderhandelen kreeg het voor 7. Wisselkoers euro 1 op 4,4 Ghanese cedes.

Wij in het westen zijn gewend een bepaalde prijs te betalen in de winkel en wie dat niet wil betalen, moet maar elders kijken als het goedkoper kan. Die prijs is door de eigenaar bepaald op basis van zijn winstpercentage. Wat ik mij afvraag, is hoeveel de mensen verdienen als er zover wordt afgedongen? Want bij mij komt het over alsof dat stukje winst compleet uit het oog wordt verloren. Als de verkoper voor die dag maar kan verkopen om te kunnen eten of naar huis te kunnen, schijnt ie genoegen te nemen met elk bedrag. Ik zie vele mensen daar misbruik van maken. Een goed is dan heel goedkoop aangeschaft en wij gaan er dan wel mee pronken of in sommige gevallen doorverkopen, maar wat abouth die kleine man?

Veel mensen vinden mij dan lastig. Of ik niet blij ben dat ik dat goed dan zo goedkoop heb gekocht? Maar waarom moet mijn attitude een zijn van de handelaren die zoveel geld verdienen door mensen een hongerloon te betalen en zelf alle winst op te strijken? Ik ben meer iemand van ‘leef en laat leven’, dan van ‘na mij de zondvloed’. Wat er dan gebeurt is dat een handelaar een leren tas van 120 Ghanese cedis, opkoopt voor 40, wat omgerekend nog geen Euro 10 is en dan verkoopt voor 200 euro. Hij heeft een winst die vele malen hoger is dan dat van de verkoper, die misschien niet eens weer een tas kan vervaardigen voor die prijs. Maar business was slow, er was geen eten, dus dat gaat voor.

Nu ben ik geen handelaar, maar door die tas te kopen voor 100 of zelfs 80 cedis, hou ik rekening met mijn medemens zijn situatie en dat is waar de wereld naar mag streven in mijn ogen. Die tas kan dan 220 euro gaan kosten, maar dan heeft een familie hier in Afrika genoeg geld gehad om op redelijke wijze rond te komen. Denk daaraan wanneer je de volgende keer besluit een Afrikaans stofje, kralen of tassen te kopen.

I firi? .-.

Euritha Tjan A Way

‘The steady drip holes the stone’

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on twitter

Laat een reactie achter

Kwaku Festival Ghana

Een festival💃🏾🕺🏾 waar de diaspora en de lokale bevolking elkaar vinden in harmonie en vaardigheden uitwisselen terwijl ze plezier hebben.🌟🌟🌟

Recent Posts

Follow Us

Beleef en ontdek Ghana zoals nooit tevoren. Ga mee op een spirituele en historische reis.

Kwaku zoals u het gewend bent, maar dan groter. Bezoek het festival en ontmoet de lokale bevolking en internationale bezoekers..

Inschrijven niet meer mogelijk!

Het is niet meer mogelijk u in te schrijven voor het festival en de tour. Volgend jaar is het weer mogelijk. Meld u aan om een notificatie te krijgen wanneer de inschrijvingen weer mogelijk zijn.